بعد
از جوشکاری :
بسیاری
از افراد فکر می کنند که بازرسی چشمی درست بعد از تکمیل جوشکاری شروع می شود.به هر
حال اگر همه مراحلی که قبلا شرح داده شد،قبل و حین جوشکاری رعایت شده باشد،آخرین
مرحله بازرسی چشمی به راحتی تکمیل خواهد شد.از طریق این مرحله از بازرسی نسبت به
مراحلی که قبلا طی شده و نتیجتا جوش رضایت بخشی را بوجود آورده اطمینان حاصل خواهد
شد. بعضی از مواردی که نیاز به توجه خاصی بعد از تکمیل جوشکاری دارند عبارتند
از:
(1)
ظاهر جوش بوجود آمده
(2)
اندازه جوش بوجود آمده
(3)
طول جوش
(4)
صحت ابعادی
(5)
میزان تغییر شکل
(6)
عملیات حرارتی بعد از جوشکاری
هدف
اساسی از بازرسی جوش بوجود آمده در آخرین مرحله این است که از کیفیت جوش اطمینان
حاصل شود. بنابراین آزمون چشمی چندین چیز مورد نیاز می باشد.بسیاری از کدها و
استانداردها میزان ناپیوستگی هایی که قابل قبول هستند را شرح می دهد و بسیاری از
این ناپیوستگی ها ممکن است در سطح جوش تکمیل شده بوجود آیند.
ناپیوستگی
ها :
بعضی از انواع ناپیوستگی هایی که در جوشها یافت می شوند عبارتند
از:
(1) تخلخل
(2) ذوب
ناقص
(3) نفوذ
ناقص در درز
(4) بریدگی(سوختگی)
کناره جوش
(5) رویهم
افتادگی
(6) ترکها
(7) ناخالصی
های سرباره
(8) گرده
جوش اضافی(بیش از حد)
در
حالی که ملزومات کد امکان دارد مقادیر محدودی از بعضی از این ناپیوستگی ها را تایید
نماید ولی عیوب ترک و ذوب ناقص هرگز پذیرفته نمی شود.
برای
سازه هایی که تحت بار خستگی و یا سیکلی (Cyclic) می باشند، خطر این ناپیوستگی های سطحی افزایش می یابد. در اینگونه
شرایط،بازرسی چشمی سطوح ،پر اهمیت ترین بازرسی است که می توان انجام
داد.
وجود
سوختگی کناره (Undercut)،رویهم افتادگی(Overlap) و کنتور نامناسب سبب افزایش تنش می شود؛ بار خستگی می تواند سبب
شکستهای ناگهانی شود که از این تغییر حالتهایی که بطور طبیعی روی می دهد، زیاد می
شود.به همین خاطر است که بسیاری اوقات کنتور مناسب یک جوش می تواند بسیار با اهمیت
تر از اندازه واقعی جوش باشد،زیرا جوشی که مقداری از اندازه واقعی کمتر باشد،بدون
ناخالصی ها و نامنظمی های درشت،می تواند بسیار رضایت بخش تر از جوشی باشد که اندازه
کافی ولی کنتور ضعیفی داشته باشد.
برای
تعیین اینکه مطابق استاندارد بوده است ،بازرس باید کنترل کند که آیا همه جوشها طبق
ملزومات طراحی از لحاظ اندازه و محل(موقعیت) صحیح می باشند یا نه؟اندازه جوش گوشه
ای(Fillet) بوسیله یکی از چندین نوع سنجه های جوش برای تعیین بسیار دقیق و
صحیح اندازه تعیین می شود.
در
مورد جوشهای شیاری(Groove) باید از لحاظ گرده جوش مناسب دو طرف درز را اندازه گیری کرد.بعضی
از شرایط ممکن است نیاز به ساخت سنجه های جوش خاص داشته باشند.
عملیات
حرارتی بعد از جوشکاری :
به
لحاظ اندازه،شکل، یا نوع فلز پایه ممکن است عملیات حرارتی بعد از جوش در روش
جوشکاری اعمال شود.این کار فقط از طریق اعمال حرارت(گرما) در محدوده دمایی بین پاس
یا نزدیک به دمای آن ،صورت می گیرد تا از لحاظ متالورژیکی خواص جوش بوجود آمده را
کنترل نمود. حرارت دادن در درجه حرارت دمای بین پاس،ساختار بلوری را به استثناء
موارد خاص تحت تاثیر قرار نمی دهد.بعضی از حالات ممکن است نیاز به عملیات تنش زدایی
حرارتی داشته باشند.بطوری که قطعات جوش خورده بتدریج در یک سرعت مشخص تا محدوده تنش
زدایی تقریبا °F1100 تا F °1200 (590 تا 650 درجه سانتی گراد) برای اکثر فولادهای کربنی گرما
داده می شود.
بعد
از نگهداری در این دما به مدت یک ساعت برای هر اینچ از ضخامت فلز پایه،قطعات جوش
خورده تا دمای حدود °F600 (315 درجه سانتی گراد) در یک سرعت کنترل شده سرد می شود. بازرس
در تمام این مدت مسئولیت نظارت بر انجام کار را دارد تا از صحت کار انجام شده و
تطابق با ملزومات روش کار اطمینان حاصل نماید.
آزمایش
ابعاد پایانی :
اندازه
گیری دیگری که کیفیت یک قطعه جوشکاری شده را تحت تاثیر قرار می دهد صحت ابعادی آن
می باشد. اگر یک قسمت جوشکاری شده بخوبی جفت و جور نشود،ممکن است غیر قابل استفاده
شود اگرچه جوش دارای کیفیت کافی باشد.
حرارت
جوشکاری ، فلز پایه را تغییر شکل داده و می تواند ابعاد کلی اجزاء را تغییر
دهد.بنابراین، آزمایش ابعادی بعد از جوشکاری ممکن است برای تعیین متناسب بودن قطعات
جوشکاری شده برای استفاده موردنظر مورد نیاز واقع
شود.
نوسندگان
